ΝΥΦΗ ΚΑΙ ΠΕΘΕΡΑ

Νύφη και πεθερά. Μια σχέση για την οποία έχει γίνει πολύς λόγος κι έχουν γραφτεί πολλά βιβλία. Κι όμως εξακολουθεί να προβληματίζει...

Μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες, σε πολλά μέρη της Ελλάδας, οι γυναίκες "κληρονομούσαν" και τα πεθερικά μετά το γάμο και συχνά ζούσαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι... Ή μήπως όχι;

Φυσικά και όχι. Απλά δεν επέτρεπε η εποχή να εκφράσουν ελεύθερα αυτά που ένιωθαν κι έτσι περνούσε ο καιρός και η νυφούλα "κατάπινε" κι αυτό όπως και άλλα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι γυναίκες άλλαξαν, η εποχή το ίδιο. Και οι νύφες συγκρούονται με τις πεθερές ευθέως, συγκρούονται κατά συνέπεια και με το σύζυγο και γίνεται της κακομοίρας!

Υπάρχουν σίγουρα περιπτώσεις που οι σχέσεις είναι τεταμένες δικαίως, αλλά είναι η πλειοψηφία; Ή μήπως αντιμετωπίζουμε το θέμα με μία προκατάληψη; Μήπως παρεξηγούμε πράγματα που είπε ή έκανε η μητέρα του αγαπημένου μας αλλά δεν τα βλέπουμε τόσο τραγικά όταν τα κάνει η δική μας μανούλα;; "Μιλάει πολύ και μας προσβάλλει. Έχει άποψη για τα πάντα. Είναι αδιάκριτη και εισχωρεί στη ζωή μας. Κουμαντάρει το γιο της λες και μένουν ακόμα μαζί (ενώ τώρα αυτός πρέπει να ακούει εμένα!). Κακομαθαίνει τα παιδιά. Αναφέρεται συχνά στις πρώην του γιου της και λέει ότι θα προτιμούσε να παντρευτεί κάποια άλλη."

Τα έχουμε ακούσει ως παράπονα από πολλές γυναίκες που προσπαθούν να "δικαιολογήσουν" τις κακές σχέσεις με την πεθερά τους. Και ίσως εν μέρει ή εξ ολοκλήρου να είναι και αλήθεια.Ακόμα κι έτσι. Μήπως προτεραιότητα έχει η ηρεμία και η γαλήνη στο σπιτικό μας; Μήπως υπάρχουν μερικά τρικ που μπορούμε να κάνουμε για να τα έχουμε καλά και με το σύζυγο και με τη γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο;

Αναλογιστείτε πως:

  • Η πεθερά είναι η μανούλα του άντρα σας. Αυτή που τον γέννησε, τον μεγάλωσε, που σίγουρα έκανε και λάθη, αλλά τον αγαπά μέχρι θανάτου.
  • Βιώνει ένα είδος "απώλειας" όπως ακριβώς και η δική σας οικογένεια. Μπορεί να χαίρεται που ανοίγετε τα φτερά σας και δημιουργείτε τη δική σας οικογένεια, αλλά συγχρόνως στενοχωριέται που ο γιος της δεν τη χρειάζεται πια και απομακρύνεται.
  • Μεγαλώνει και ανησυχεί γιατί χάνει το στήριγμά της -ειδικότερα αν δεν έχει στη ζωή το δικό της σύζυγο. Γι' αυτό και τα τηλέφωνα μέσα στη νύχτα, που εσείς "μεταφράζετε" ως εισβολή, αλλά για εκείνη μπορεί να είναι μια κρίση πανικού, ένα ανεξέλεγκτο άγχος, απ' αυτά που πολύ έντονα ζουν οι πιο ηλικιωμένοι.
  • Θέλει επιβεβαίωση. Όσο κι αν μεγαλώσει κανείς, πάντα θέλει να τον αναγνωρίζουν. Έτσι κι εκείνη. Περιμένει μια καλή κουβέντα, και δύο, και τρεις... για το φαγητό που έφτιαξε, το δώρο που σας αγόρασε, την ανατροφή του γιου της κ.ο.κ.
  • "Παίρνει" ζωντάνια και ενέργεια από τα δικά σας νιάτα και τη δική σας καινούρια ζωή. Κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει σαν παγίδα. Σας "κάθεται στο σβέρκο" γιατί απολαμβάνει τις ώρες μαζί σας, άσχετα που μπορεί να νιώσει τόσο χαλαρή έπειτα ώστε να πει και καμιά κουβέντα παραπάνω.

Μια πεθερά μπορεί να είναι "μέγαιρα". Ισχύει. Μπορεί όμως να είναι ένας απλός άνθρωπος, με ελαττώματα όπως έχουμε όλοι μας και με ανασφάλειες. Οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν ψυχραιμία, όχι ενστικτώδεις αντιδράσεις. Και πρέπει να στηρίζονται στην κατανόηση, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Το να πρεσάρει μια γυναίκα τον άντρα της για όλα τα φοβερά που της είπε ή της έκανε η μητέρα του είναι εύκολο αλλά χωρίς καλά αποτελέσματα κόλπο. Αντιθέτως, θα φέρει πολύ αρνητικές επιπτώσεις. Συνεπώς, για την αρμονία στις σχέσεις με την οικογένεια του, οφείλουμε να "ρίχνουμε λίγο νερό στο κρασί μας" και να φερόμαστε τουλάχιστον όπως θα θέλαμε να μας φερθούν οι δικές μας νύφες σε μερικά χρόνια...